De witte jurk

Ik heb er zin in, in ons (trouw)feestje. Maar ik heb nog één beproeving te gaan. En S ook. De outfits. En om eerlijk te zijn... Hel!

Van het aanbod wat in België courant verkocht wordt, is er maar één merk dat me iets of wat aanspreekt: Pronovias. Verder maken Elie Saab en Salvatore Ferregamo ook zeer mooie dingen. Maar die prijzen? Slik. Ik denk dat ik liever op vakantie ga met dat geld.

Dan komt de hippie in mij naar boven en verzet ik me tegen het concept van 'de witte jurk voor één dag'. Ik denk niet dat ik het over mijn hart krijg om zo'n jurk aan te hebben, op die zogezegde mooiste dag van je leven. Want die jurk lijkt me zo'n troostprijs. Dat het de mooiste dag van je leven zou zijn is volgens mij iets van lang, lang geleden... Toen ouders hun kinderen nog uithuwelijkten. En wanneer de dochters in tranen zaten, omdat ze niet wisten wat hen te wachten stond, susten hun ouders die hen met de zoete woorden; kies maar een mooie jurk uit, want het is jouw dag en het gaat de mooiste van je leven zijn. Oké, dat was vroeger. Vandaag komt deze uitspraak goed uit voor de commerce. En daar wil ik al helemaal niet aan mee doen.

Nu zit ik vast. Ik kan het mezelf toch zo moeilijk maken. Wat moet ik aan?

Zeg nooit nooit.

Oké, de kogel is door de kerk, de datum is geprikt, we gaan trouwen. We hebben elkaar drie maanden gegeven om er een fijne dag van te maken. Wanneer we familie en beste vrienden op de hoogte brengen, schrikken ze allemaal. Heel beleefd krijgen we: 'Drie maanden? Zo snel?' te horen. 'Je gaat geen feestzaal meer vinden!' Maar toch; de gastenlijst is gemaakt, de locatie gebooked. En we hebben ons ook laten vangen. Zij die al plechtig beloofd hebben, weten waar ik het over heb.

Maar, zo liefdevol als we zijn, hebben we het weer bijgelegd. Gelukkig zien we elkaar toch nog steeds graag. De uitnodigingen zijn ondertussen verstuurd. De ringen zijn gekocht- heel bijzondere, uit de jaren '30. En de liefde wakkert zelfs wat meer aan. Ja ja. Plots verschijnen die wolkjes onder mijn voeten weer en meer.

Ik had niet verwacht dat ik OOIT ging trouwen. Niet verwacht dat het met de Vuurtoren zou zijn. Tja, het leven zit vol verrassingen.

Goededag

Op een dag vroeg een Oostenrijker naar mijn schrijven.

Het was zo'n dag dat ijdelheid mijn dag goed maakte.
Dat gebeurt wellicht wel vaker met iets wat 'een zonde' heet.

Het mag dan wel zo heten, maar zonde is het niet. Integendeel, het deed deugd.