Moederschap vs. Carrière

Het plaatje zegt genoeg.

13 november

lief wankelt ze stralend van behoefte
ontmoet voor eeuwig maar half bewust
zijn lach proost haar toe

-lekker die kus-

morgen loont ons verlangen

geheim voor de tijd

Schaduwschaamte

11 Maart. We zijn de derde maand al ingegaan. Er komt niet veel schot in de zaak. U weet wel, dat gegeven wat zich in december aankondigd, om in januari van start te gaan en zich te herhalen wegens gebrek aan discipline. De zaak van de goede voornemens. Ik heb er nooit eerder aan meegedaan. Was overbodig. Wat deed ik nou verkeerd, of moest ik verbeteren? Maar afgelopen jaar ging het niet meer. Ik moest er iets aan doen. Zo kon het niet langer.

Als ik schrijf, dan gaat dat vanzelf. Ik bepaal niet op voorhand welke letters er op het witte veld worden geslagen. Maar soms, dan moeten er van die dingen uit, van die dingen waarvan ik veronderstel dat geen mens ze weten wil. Van die dingen die je niet hoort te zeggen, ondanks alle wetten op vrije meningsuiting. Van die dingen die ... getuigen van -mijn excuses- een zieke geest. Zuur en bitter, alsof ik een kokhalzend broedmachien van vuiligheid zou zijn, spatten die gedachten in de neergeschreven taal op. En dan nog vaak beschimmeld ook. Want ik hou ze veel te lang binnen. Vanaf het moment dat die brandende woorden op de regels vallen, huiver ik, en stop. Ze zijn niet echt welkom. Ik kan mezelf maar niet overtuigen die schaduwzijde te verkennen. U moet begrijpen dat ik toch steeds mijn fatsoen probeer te houden. Stel U voor dat iedereen zomaar in het rond zou kotsen. Waar gaat dat dan naar toe met de wereld? Geen mens zou mij nog willen aankijken. Op straat loopt iedereen plots de andere kant op, hebben ze me toevallig niet gezien. Dat kan ik mezelf toch niet aandoen.

Naar het schijnt zou het bevrijdend zijn. Een opluchting. Bij deze een poging om wat licht in het duister toe te laten. Tijd om van de schaamte vanaf te komen. Ik moet toch ooit volwassen worden? En het is tenslotte al 11 maart.

En misschien is lelijk ook wel mooi? Veel mooier dan 'frisse-blommen-in-de-zon-mooi'.

Of val ik de mensen er maar beter niet mee lastig? Zou ik nodeloos kwetsen? Ach, U bent dan op zijn minst een beetje gewaarschuwd, voor volgend jaar.

Verliefd en verloofd

Voor Superlatieve Serge,

Ik haat alle mannen,

op één na.

De mijne.

Want de mijne is de max!

Voor Wouter Steel, Big time sensuality.

Big time sensuality

Galerie Najad Jonas-Menouar brengt u Big Time Sensuality van Wouter Steel.
Wouter Steel (°1974, Leuven) genoot zijn opleiding 'Vrije Beeldende Vorming' aan de Hogeschool Sint-Lukas Brussel, volgde daarna Schilderkunst aan de Stedelijke Academie van Anderlecht en ten slotte Vrije Grafiek aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Antwerpen, waar zijn fascinatie voor de anatomie van het menselijk lichaam door middel van tekenen en schilderen naar levend model ontstond. Hij woont en werkt momenteel in Antwerpen.

Steels schilderkunst smaakt naar speelse snapshots.
Plastisch weergegeven figuren worden contrasterend uitgebeeld voor een éénkleurige abstracte achtergrond, zoals Mel Ramos in alle eenvoud zijn Pop-Artmeisjes creëerde. 'Maggi' en 'Sue' lonken. Een kwartet van deze zoete billboardmeisjes in stralende kleuren, met de haren in de wind, dagen je uit. Speeksel in de mond. Zijn schilderijen zijn exploraties van het Schone, in stereotiepen uitgespeeld op het doek. Blondine in hotpants poseert met een kettingzaag. Exotische majorettes zitten op schoot bij een levensgrote suikerspinroze teddy. Say what?
Zoals de Groten (of oude meesters) hem voordeden, gaat ook Steel op zoek naar datgene wat definiërend is voor mooi of aantrekkelijk. Hij stelt de normen en waarden over esthetiek ter discussie; wat is - of wat maakt - mooi en wat lelijk? Naast de fascinatie voor de anatomie van de menselijke figuur, is ook de huid als omhulsel maar ook als grens van de - vaak vrouwelijke - lichamelijkheid, een constante in Steels werk. Zijn nauwkeurige observatie en realistische weergave ervan werken - in de eerste plaats - een intimistische en sensuele sfeer in de hand.

Maar het is niet alleen een onderzoek naar de realiteit, de fotografische waarneming en de afbeelding ervan, het wordt ook gecombineerd met een verwerking van die gegevens langs een verinnerlijkingsproces om. Want vanuit een bewondering voor het vrouwelijk schoon laat Steel de mooiste kant van zijn modellen zien. Vaak is het de expressie van een gezicht die het doek verovert; het accent op een smachtende blik of de smeltende lipjes van 'Maggi'. Details worden uitvergroot. Zijn stijl is dus geen fotorealisme, aangezien deze beelden geen imitatie van de werkelijkheid zijn, maar een werkelijkheid op zich. Steel schildert dromen van vrouwen; droomvrouwen én droombeelden.

Geen doorleefde houdingen of uitdrukkingen. Steel werkt met geënsceneerde foto's van zijn modellen. De beweging en levendigheid, zo eigen aan een momentopname, weet hij te behouden. Steels schilderijen doen dan ook denken aan het werk van de hedendaagse surrealistische fotograaf David LaChapelle.
Pas na collage en na schetsproces worden deze beelden op een realistische wijze, maar meer en door een schetsmatige lijn met olieverf op doek vastgelegd.
Steel schildert nooit op panelen of karton, maar steeds op ongeprepareerd doek, een gladde drager die meegaat met de druk of toets van de penseelstreken en die olieverf goed absorbeert.
Kleuren worden intuïtief gekozen. Transparante lagen van verschillende tinten van dezelfde kleur worden met penseelstreken over elkaar geschilderd. Zo is de huid van een zwarte schone opgebouwd uit drie kleuren, bijvoorbeeld gebrande sienna, rauwe omber en vermiljoen. Op die manier ontstaat er een gelaagdheid, een diepte in het beeld, en die laat een driedimensionale indruk op het netvlies achter. Zonder dat er sprake is van 'impasto's' (Italiaans voor mengsel, deeg of stijfsel), tastbaar reliëf van dikke klodders verf of de klassieke methode van het schilderen in vlakken. Achtergronden zijn nooit eentonige 'platte' kleurvlakken, zoals het geval is bij de Post Painterly Abstraction-beweging. Steel zet in een bijvoorbeeld wittig-blauw een suggestie neer van een denkbeeldige ruimte, die overal en nergens zou kunnen zijn.
Ook experimenteert hij met de belichting van het menselijk lichaam, die doet denken aan de
werken van de zestiende-eeuwse schilder Caravaggio, bekend om zijn chiaroscuro-techniek, waarbij licht-donkercontrasten zeer scherp tegen elkaar worden uitgespeeld, scherper dan ze in werkelijkheid zijn, zodat een dramatisch effect wordt bereikt. Zoals in het al even dramatische drieluik 'Dark-Pathos', waar een compositie van neurotisch mannelijk naakt te zien is. Een in beeld gebracht lichtspel van glanzend angstzweet en schaduwvlakken in ouderwets aandoende bruintinten. Deze reeks roept emoties uit vervlogen tijden op, wanhoop, paniek en lijden, terwijl de oorzaak een mysterie blijft voor de toeschouwer.

En zo ontstaan steeds weer mystieke sfeerbeelden; van wensen en verlangens, maar ook van vervreemding. Ambigue beelden, die Steel vrij van interpretatie laat. Intuïtief ontstaan door de lens en gematerialiseerd door verf, brengt hij ons emoties, maar steeds met een knipoog en een lach. Zijn reeks grisailles, een zijspoor van zijn dames, geïnspireerd op een collectie oude zwartwitfoto's, toont sprinters die achtervolgd worden door een reuzentarantula, soldaten met poppenhoofdjes op een voorbijrijdende legertank, jonge hondjes op de barbecue. It's a funny world. It's a bunny world. Zo is 'One-thing-leads-to-another' een werk in frisse kleuren als een icoon van de dubbelzinnigheid. Een dessert van een chocolade meisje met een ietwat afwezige blik, zelf zoet gehouden met een lolly aan de lippen, versierd met snoepketting rond haar hals en fristi met een rietje in de hand, heeft een berg van wine gums, kersen, kauwgomballen, zuurtjes en andere zoetigheid tussen haar benen. C'est pour la bonne bouche, want het lekkerste wordt voor het laatst bewaard.

Goud voor Clara Nox

Eindelijk is ze er. Clara Nox is uit haar ei gekropen.
De avonturen kunnen beginnen.

Clara Nox schrijft de wereld om haar heen neer.
Iedere avond laat ze haar woorden uit, behalve als het regent.
Ze wil tekstschrijver worden. Eigenlijk is ze dat al,
maar zonder goud in de schatkist.
Ze wil dus goud verzamelen met haar netjes gerangschikte woorden.
Als dat maar goed afloopt...


Clara Nox is zo fictief als koffie zwart ziet.
Clara is alles wat ik ben, maar ook wat ik niet ben. Ze geeft me de ruimte fictie en realiteit te combineren. Want koffie verkeerd is ook lekker.

Voor al uw schrijfopdrachten één adres: zoe@amplifire.be!