De avonduren van Clara Nox

Schone lei

2010-12-04T20:34:00.006+01:00

Ben voortaan op claranox.wordpress.com te vinden.

Het mooiste van dit archief heb ik meegenomen en kan je afgestoft op mijn nieuwe blog Squirrel in a Nutshell terugvinden.

Liefs,
Clara N.

allebehalve

2010-11-19T10:24:00.007+01:00

grijs buiten,

verdwaald vanbinnen,

wat was vandaag de reden dat de dag begon?

ga door, ga door, ga door

kies voor vandaag een rol;

wees de zon

zodat je verzamelt- de mensen en de dieren-

zing zoals sneeuwwitje in het bos

wees allesbehalve grijs

8 maart

2010-03-21T09:28:00.011+01:00

moeder ben ik trots
maar geen huismoeder alleen
slechts 't gezin
maakt slechtgezind

ik ben voor samen
eerlijk delen
of even en gelijk
moeder moe en vader even vaak

Ansichtkaart

2008-10-16T11:37:00.013+02:00

Onze honingmaan is zoet.

P.S. Trouwen is de max! Ik kan het iedereen aanbevelen, zolang het met de juiste is.

Haast en spoed zijn zelden goed

2008-10-16T11:14:00.013+02:00

Berchem. Ben bijna thuis. Ik sta op als de rem in mijn oren klinkt en glijd in de mouwen van mijn jas. Knoop voor knoop sluit ik af. In drie draaibewegingen doe ik - niet te los en niet te strak - mijn sjaal aan. Klaar.

De trein staat stil en de deuren gaan open. Stapvoets vervolg ik mijn weg, twee treden op, de meute achterna. Gedrom aan de deuren. Ik moet me haasten, want ik ben nog niet buiten.

En ik zucht, in de hoop dat het lossen van de lucht me minder onrustig zal maken.

Dan duw ik me door de sluitende deuren en beland netjes op het perron. Mijn schouders zakken neer. De trein vertrekt en ik zucht nog een keer. Net wanneer ik mijn adem laat vliegen, wordt die me meer dan voorzien ontnomen. Plots zit die sjaal wel erg strak.

Mijn ziel reist verder met de trein mee. Nooit gedacht dat ik zo snel thuis zou zijn.

Eindelijk verlost van de tijd, ligt de wereld aan zijn voeten.

Als de trein in Roosendaal stilstaat, vraagt hij zich af waar naar toe.

De conducteur ziet hem toch niet zitten. Hij kan net zo goed naar zee.

De witte jurk

2008-08-12T14:08:00.016+02:00

Ik heb er zin in, in ons (trouw)feestje. Maar ik heb nog één beproeving te gaan. En S ook. De outfits. En om eerlijk te zijn... Hel!

Van het aanbod wat in België courant verkocht wordt, is er maar één merk dat me iets of wat aanspreekt: Pronovias. Verder maken Elie Saab en Salvatore Ferregamo ook zeer mooie dingen. Maar die prijzen? Slik. Ik denk dat ik liever op vakantie ga met dat geld.

Dan komt de hippie in mij naar boven en verzet ik me tegen het concept van 'de witte jurk voor één dag'. Ik denk niet dat ik het over mijn hart krijg om zo'n jurk aan te hebben, op die zogezegde mooiste dag van je leven. Want die jurk lijkt me zo'n troostprijs. Dat het de mooiste dag van je leven zou zijn is volgens mij iets van lang, lang geleden... Toen ouders hun kinderen nog uithuwelijkten. En wanneer de dochters in tranen zaten, omdat ze niet wisten wat hen te wachten stond, susten hun ouders die hen met de zoete woorden; kies maar een mooie jurk uit, want het is jouw dag en het gaat de mooiste van je leven zijn. Oké, dat was vroeger. Vandaag komt deze uitspraak goed uit voor de commerce. En daar wil ik al helemaal niet aan mee doen.

Nu zit ik vast. Ik kan het mezelf toch zo moeilijk maken. Wat moet ik aan?

Zeg nooit nooit.

2008-08-12T13:12:00.015+02:00

Oké, de kogel is door de kerk, de datum is geprikt, we gaan trouwen. We hebben elkaar drie maanden gegeven om er een fijne dag van te maken. Wanneer we familie en beste vrienden op de hoogte brengen, schrikken ze allemaal. Heel beleefd krijgen we: 'Drie maanden? Zo snel?' te horen. 'Je gaat geen feestzaal meer vinden!' Maar toch; de gastenlijst is gemaakt, de locatie gebooked. En we hebben ons ook laten vangen. Zij die al plechtig beloofd hebben, weten waar ik het over heb.

Maar, zo liefdevol als we zijn, hebben we het weer bijgelegd. Gelukkig zien we elkaar toch nog steeds graag. De uitnodigingen zijn ondertussen verstuurd. De ringen zijn gekocht- heel bijzondere, uit de jaren '30. En de liefde wakkert zelfs wat meer aan. Ja ja. Plots verschijnen die wolkjes onder mijn voeten weer en meer.

Ik had niet verwacht dat ik OOIT ging trouwen. Niet verwacht dat het met de Vuurtoren zou zijn. Tja, het leven zit vol verrassingen.

Goededag

2008-08-01T14:20:00.013+02:00

Op een dag vroeg een Oostenrijker naar mijn schrijven.

Het was zo'n dag dat ijdelheid mijn dag goed maakte.
Dat gebeurt wellicht wel vaker met iets wat 'een zonde' heet.

Het mag dan wel zo heten, maar zonde is het niet. Integendeel, het deed deugd.

Moederschap vs. Carrière

2008-03-13T00:06:00.010+01:00

Het plaatje zegt genoeg.

13 november

2008-03-12T10:46:00.012+01:00

lief wankelt ze stralend van behoefte
ontmoet voor eeuwig maar half bewust
zijn lach proost haar toe

-lekker die kus-

morgen loont ons verlangen

geheim voor de tijd

Schaduwschaamte

2008-03-11T10:53:00.016+01:00

11 Maart. We zijn de derde maand al ingegaan. Er komt niet veel schot in de zaak. U weet wel, dat gegeven wat zich in december aankondigd, om in januari van start te gaan en zich te herhalen wegens gebrek aan discipline. De zaak van de goede voornemens. Ik heb er nooit eerder aan meegedaan. Was overbodig. Wat deed ik nou verkeerd, of moest ik verbeteren? Maar afgelopen jaar ging het niet meer. Ik moest er iets aan doen. Zo kon het niet langer.

Als ik schrijf, dan gaat dat vanzelf. Ik bepaal niet op voorhand welke letters er op het witte veld worden geslagen. Maar soms, dan moeten er van die dingen uit, van die dingen waarvan ik veronderstel dat geen mens ze weten wil. Van die dingen die je niet hoort te zeggen, ondanks alle wetten op vrije meningsuiting. Van die dingen die ... getuigen van -mijn excuses- een zieke geest. Zuur en bitter, alsof ik een kokhalzend broedmachien van vuiligheid zou zijn, spatten die gedachten in de neergeschreven taal op. En dan nog vaak beschimmeld ook. Want ik hou ze veel te lang binnen. Vanaf het moment dat die brandende woorden op de regels vallen, huiver ik, en stop. Ze zijn niet echt welkom. Ik kan mezelf maar niet overtuigen die schaduwzijde te verkennen. U moet begrijpen dat ik toch steeds mijn fatsoen probeer te houden. Stel U voor dat iedereen zomaar in het rond zou kotsen. Waar gaat dat dan naar toe met de wereld? Geen mens zou mij nog willen aankijken. Op straat loopt iedereen plots de andere kant op, hebben ze me toevallig niet gezien. Dat kan ik mezelf toch niet aandoen.

Naar het schijnt zou het bevrijdend zijn. Een opluchting. Bij deze een poging om wat licht in het duister toe te laten. Tijd om van de schaamte vanaf te komen. Ik moet toch ooit volwassen worden? En het is tenslotte al 11 maart.

En misschien is lelijk ook wel mooi? Veel mooier dan 'frisse-blommen-in-de-zon-mooi'.

Of val ik de mensen er maar beter niet mee lastig? Zou ik nodeloos kwetsen? Ach, U bent dan op zijn minst een beetje gewaarschuwd, voor volgend jaar.

Verliefd en verloofd

2008-03-06T21:14:00.025+01:00

Voor Superlatieve Serge,

Ik haat alle mannen,

op één na.

De mijne.

Want de mijne is de max!

Voor Wouter Steel, Big time sensuality.

2008-03-06T20:38:00.013+01:00

Big time sensuality

Galerie Najad Jonas-Menouar brengt u Big Time Sensuality van Wouter Steel.
Wouter Steel (°1974, Leuven) genoot zijn opleiding 'Vrije Beeldende Vorming' aan de Hogeschool Sint-Lukas Brussel, volgde daarna Schilderkunst aan de Stedelijke Academie van Anderlecht en ten slotte Vrije Grafiek aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Antwerpen, waar zijn fascinatie voor de anatomie van het menselijk lichaam door middel van tekenen en schilderen naar levend model ontstond. Hij woont en werkt momenteel in Antwerpen.

Steels schilderkunst smaakt naar speelse snapshots.
Plastisch weergegeven figuren worden contrasterend uitgebeeld voor een éénkleurige abstracte achtergrond, zoals Mel Ramos in alle eenvoud zijn Pop-Artmeisjes creëerde. 'Maggi' en 'Sue' lonken. Een kwartet van deze zoete billboardmeisjes in stralende kleuren, met de haren in de wind, dagen je uit. Speeksel in de mond. Zijn schilderijen zijn exploraties van het Schone, in stereotiepen uitgespeeld op het doek. Blondine in hotpants poseert met een kettingzaag. Exotische majorettes zitten op schoot bij een levensgrote suikerspinroze teddy. Say what?
Zoals de Groten (of oude meesters) hem voordeden, gaat ook Steel op zoek naar datgene wat definiërend is voor mooi of aantrekkelijk. Hij stelt de normen en waarden over esthetiek ter discussie; wat is - of wat maakt - mooi en wat lelijk? Naast de fascinatie voor de anatomie van de menselijke figuur, is ook de huid als omhulsel maar ook als grens van de - vaak vrouwelijke - lichamelijkheid, een constante in Steels werk. Zijn nauwkeurige observatie en realistische weergave ervan werken - in de eerste plaats - een intimistische en sensuele sfeer in de hand.

Maar het is niet alleen een onderzoek naar de realiteit, de fotografische waarneming en de afbeelding ervan, het wordt ook gecombineerd met een verwerking van die gegevens langs een verinnerlijkingsproces om. Want vanuit een bewondering voor het vrouwelijk schoon laat Steel de mooiste kant van zijn modellen zien. Vaak is het de expressie van een gezicht die het doek verovert; het accent op een smachtende blik of de smeltende lipjes van 'Maggi'. Details worden uitvergroot. Zijn stijl is dus geen fotorealisme, aangezien deze beelden geen imitatie van de werkelijkheid zijn, maar een werkelijkheid op zich. Steel schildert dromen van vrouwen; droomvrouwen én droombeelden.

Geen doorleefde houdingen of uitdrukkingen. Steel werkt met geënsceneerde foto's van zijn modellen. De beweging en levendigheid, zo eigen aan een momentopname, weet hij te behouden. Steels schilderijen doen dan ook denken aan het werk van de hedendaagse surrealistische fotograaf David LaChapelle.
Pas na collage en na schetsproces worden deze beelden op een realistische wijze, maar meer en door een schetsmatige lijn met olieverf op doek vastgelegd.
Steel schildert nooit op panelen of karton, maar steeds op ongeprepareerd doek, een gladde drager die meegaat met de druk of toets van de penseelstreken en die olieverf goed absorbeert.
Kleuren worden intuïtief gekozen. Transparante lagen van verschillende tinten van dezelfde kleur worden met penseelstreken over elkaar geschilderd. Zo is de huid van een zwarte schone opgebouwd uit drie kleuren, bijvoorbeeld gebrande sienna, rauwe omber en vermiljoen. Op die manier ontstaat er een gelaagdheid, een diepte in het beeld, en die laat een driedimensionale indruk op het netvlies achter. Zonder dat er sprake is van 'impasto's' (Italiaans voor mengsel, deeg of stijfsel), tastbaar reliëf van dikke klodders verf of de klassieke methode van het schilderen in vlakken. Achtergronden zijn nooit eentonige 'platte' kleurvlakken, zoals het geval is bij de Post Painterly Abstraction-beweging. Steel zet in een bijvoorbeeld wittig-blauw een suggestie neer van een denkbeeldige ruimte, die overal en nergens zou kunnen zijn.
Ook experimenteert hij met de belichting van het menselijk lichaam, die doet denken aan de
werken van de zestiende-eeuwse schilder Caravaggio, bekend om zijn chiaroscuro-techniek, waarbij licht-donkercontrasten zeer scherp tegen elkaar worden uitgespeeld, scherper dan ze in werkelijkheid zijn, zodat een dramatisch effect wordt bereikt. Zoals in het al even dramatische drieluik 'Dark-Pathos', waar een compositie van neurotisch mannelijk naakt te zien is. Een in beeld gebracht lichtspel van glanzend angstzweet en schaduwvlakken in ouderwets aandoende bruintinten. Deze reeks roept emoties uit vervlogen tijden op, wanhoop, paniek en lijden, terwijl de oorzaak een mysterie blijft voor de toeschouwer.

En zo ontstaan steeds weer mystieke sfeerbeelden; van wensen en verlangens, maar ook van vervreemding. Ambigue beelden, die Steel vrij van interpretatie laat. Intuïtief ontstaan door de lens en gematerialiseerd door verf, brengt hij ons emoties, maar steeds met een knipoog en een lach. Zijn reeks grisailles, een zijspoor van zijn dames, geïnspireerd op een collectie oude zwartwitfoto's, toont sprinters die achtervolgd worden door een reuzentarantula, soldaten met poppenhoofdjes op een voorbijrijdende legertank, jonge hondjes op de barbecue. It's a funny world. It's a bunny world. Zo is 'One-thing-leads-to-another' een werk in frisse kleuren als een icoon van de dubbelzinnigheid. Een dessert van een chocolade meisje met een ietwat afwezige blik, zelf zoet gehouden met een lolly aan de lippen, versierd met snoepketting rond haar hals en fristi met een rietje in de hand, heeft een berg van wine gums, kersen, kauwgomballen, zuurtjes en andere zoetigheid tussen haar benen. C'est pour la bonne bouche, want het lekkerste wordt voor het laatst bewaard.

Goud voor Clara Nox

2008-03-06T16:34:00.031+01:00

Eindelijk is ze er. Clara Nox is uit haar ei gekropen.
De avonturen kunnen beginnen.

Clara Nox schrijft de wereld om haar heen neer.
Iedere avond laat ze haar woorden uit, behalve als het regent.
Ze wil tekstschrijver worden. Eigenlijk is ze dat al,
maar zonder goud in de schatkist.
Ze wil dus goud verzamelen met haar netjes gerangschikte woorden.
Als dat maar goed afloopt...

Clara Nox is zo fictief als koffie zwart ziet.
Clara is alles wat ik ben, maar ook wat ik niet ben. Ze geeft me de ruimte fictie en realiteit te combineren. Want koffie verkeerd is ook lekker.

Voor al uw schrijfopdrachten één adres: zoe@amplifire.be!